Her gün tekrar ettiğiniz şeyleri, bu kez bir hikâye anlatsın.

Bir kitap alışkanlığı nasıl değiştiriyor?

Kitap öğüt vermiyor, sonucu gösteriyor. Hikâye alışkanlığın yapılmadığı bir andaki küçük, somut rahatsızlıkla açılıyor — bedende hissedilen bir şey. Üçüncü sayfada çocuk eylemi yapıyor; suyun sıcaklığı, fırçanın sesi, ellerin hareketi tek tek anlatılıyor. Dördüncü sayfada bedendeki değişim saniyeler içinde geliyor. Kapak + 8 sayfanın tamamı aynı günde geçiyor: fayda uzak gelecekte değil, o gün.

Neden 40 alışkanlık üç ayrı yöntemle yazılıyor?

Çünkü diş fırçalamak ile öfkeyi kontrol etmek aynı şey değil. Bedende saniyeler içinde sonuç veren alışkanlıklar Bandura’nın Sosyal Öğrenme Kuramı’na (1977) göre yazılıyor: eylem açıkça gösteriliyor, adıyla anılıyor. Bir karar anı gerektirenler Duhigg’in alışkanlık döngüsüne (2012) göre kuruluyor — işaret, davranış, ödül; ödül de başka bir insanın tepkisi oluyor. Sonucu sonra görülenler ise erteleme becerisi üzerine kurulu.

Kitapta kimse çocuğa “aferin” demiyor mu?

Demiyor. Üçüncü sayfada kimse çocuktan alışkanlığı yapmasını istemiyor ve kimse onu övmüyor — eylem itaat gibi okunmasın diye. Sonraki sayfalarda biri fark ediyor, ama gördüğü şeye tepki veriyor, alışkanlığın neden önemli olduğunu anlatmıyor. Yetişkin ders vermiyor. Çocuk kitapta öğrenen değil, yapan taraf.

Teslim e-postasında başka ne geliyor?

Kitabın bağlantısıyla birlikte iki şey daha gönderiyoruz: kısa bir ebeveyn notu ve o alışkanlığa özel üç sohbet sorusu. Sorular 40 alışkanlığın her biri için önceden yazıldı; kitap başına üretilmiyor.

Örnek: “Diş Fırçalama” alışkanlığını seçtiyseniz ve çocuğunuzun adı Ela ise e-postada şu üç soru gelir:

• Hikâyede Ela dişlerini fırçalamadan önce ağzında ne hissediyordu?
• Fırçaladıktan sonra ağzında ne değişti, hatırlıyor musun?
• Bu hafta bir akşam dişlerimizi aynanın önünde yan yana fırçalayalım mı?

Üçüncü soru, o hafta birlikte deneyebileceğiniz küçük bir adım.