Çocuklar kaygıyı çoğu zaman sözle değil, karın ağrısı, huzursuzluk ya da “gitmek istemiyorum” diyerek gösterir. Böyle anlarda yetişkinin ilk işi çözmek değil, yanında durmaktır. Hikâye bu yüzden işe yarar: çocuk, kendine benzeyen bir kahramanın aynı duyguyu fark edip adını koyduğunu ve küçük bir adım attığını görür. Kitap bittiğinde de konuşmak için ortak bir sahneniz olur.